काव्यरंग.

  I shouted very hard Not for others to listen But for me to hear, I shouted Sitting in a hospital bed, thinking what will happen next. Cut to Sitting in an office, looking at books and politics. Cut to Sitting at home, seeing how much of a failure you are as a son. Cut to Sitting with your partner and telling her to go. Cut to Sitting alone on a beach, thinking about the friends I lost. Cut to Making a suicide attempt and living like a dead body. Cut to Drinking until I am sleeping on a footpath. Cut to Sleeping and waking from a strange dream. Cut to Saving myself from snake bites. Cut to Trying to stay positive, thinking this phase will pass. I shouted very hard Not for others to listen But for me to hear, I shouted I hope this time you will hear me, or maybe I will hear myself. - Vishwanath

  Dear Love, I am sitting again, To write about you. You once told me To write something in Marathi But today, I'm expressing it as it comes. Two years ago, You met me, And filled my life with hope. With you, I understood happiness and love, Things I had never known before. The care you gave, The warmth you held, Helped me heal, Day by day, Making me feel better. You knew all my scars, All my wounds, And you were my medicine. Whenever my heart and mind felt heavy, You held me close Protecting me, Like a shield. The days were up and down, But still, You chose me. I always wanted To stay close to you, Cling to you, Hug you, And spend endless time With you. I wish I could pause time, Just to be with you, Safe, In my home. I always pray For your health, And hope you’ll be fine. I hope to receive The same love from you, And yes, I want to grow older with you, Together and forever. -  Vishwanath 

  Yeah, I started writing again, The reason? You’re traveling far. I know it's hard to convey, But our love, a poem can’t hold it all. Getting up now feels boring, I miss our talks in the early morning. The bike rides have become tiring, No one’s behind me, grumbling, inspiring. Evening tea feels so dull, I miss the one who made it whole. I know, I know, you think I prioritize work, But it’s not true, you’re always my first. Sometimes your mind feels heavy, And I wish to be the shoulder you can lean on, steady. Sometimes silence fills the space, But I’ll still be with you, no matter the pace. I love our talks, and you love mine, Without them, I fall quiet, missing the time. I hope wherever you are, you’re safe, Happy, and always well, by God's grace. But I miss your laughter, that spark in your eyes, The way you make the ordinary day feel like a surprise. The silence is louder now without you near, Even the wind whispers seem to carry some fear. Still, I trust that love, the da...

  I thought writing about you,  Yes, my love, about you. I used to write poems before we met,  Before I could truly understand love. Now that I have met you, you are my poem  A spontaneous overflow of powerful feelings I hold onto. You are my moon, my star, my sun,  The light that guides me through the darkest times. With you, I feel safe, secure, and blessed,  With less stress and no pretense, wrapped in your comforting embrace. You make things easier, better; your care  Makes me feel strong, physically, mentally, and emotionally. You are the person I can cry on,  A person with whom I can laugh endlessly,  A person to whom I can show my passion and express myself freely. You are like the ocean, charming and beautiful  Making me feel peaceful in your embrace,  Completing the puzzle of my heart with your endless love. I wonder how, among thousands of people,  I met you and found a friend, a soulmate.  I am grateful to God f...

I wrote an email to my manager and came to the office for a meeting. She asked what happened. I said: I want leave from stress, from worries, from the noise that follows me. I want leave from my job, from the version of me it keeps. I want leave to repair my bike, to repair my mind. I want leave to meet a doctor, and leave to run from the hospital. I want leave to fly in the sky, to disappear underground. I want leave to be happy, to be kind without trying. I want leave from the rat race, leave to read, to write, to meet a friend who still knows me. I want leave to cry, to laugh without reason. I want leave from life, from death just for a while. Yes, I want a leave. Will you approve it? She said:  you need to take it And no one knows how to give it. I laughed because she didn't understand the reason.. So I just asked: And will you take leave for yourself? I am writing for both of us before life becomes unpredictable. I want leave to be fine. - Vishwanath

Run, the mind said to me, although I don’t know where to go. Maybe I am too tired, or just lazy, or maybe I don’t have the energy. Through a forest of cement and worries in my head, I decided to run. Run for life, run to live yet I stand still, imagining I am running. They say they can see me run, though I don’t know who “they” are. But the question remains, will I run? - Vishwanath 

The words are gonna fly, fly to the sky. I hope you rest till they come back to you. I hope you wait for me to return. Although I am not flying, the words are. I hope they won’t hurt, and I hope they survive. As I breathe slowly and gradually fall asleep, life moves on through you, and I don’t know where I am. - Vishwanath 

I shouted till my voice turned thin, just to reach you through the noise “It’s a matrix,” I said, this life we’re living in. Oh dear, I hope you’re okay, still dreaming, still unaware it’s a matrix, this world we wear. - Vishwanath

Why don’t you message me now? You texted that you’ve been curious. Me, hiding the pain pain that won’t reach her. It’s difficult to tell how to unlove someone and run. I thought I didn’t want to learn it.  Hopefully, you didn’t too. Reality hits, and things are far. I am dying today, and tomorrow feels far. I don’t know why I am writing this. I don’t know if it’s a poem. I search for an escape to live, for God to answer my prayer. I wait for you to return, for love to nurture, and for us to be together. I don’t have any reason to tell I don’t know what to say. I just type, with tears falling apart, like keeping the moon and sun apart. I have a broken hand. I hope you understand it. — Vishwanath

I hope you have eight minutes for me. I typed the message, but never pressed send. Scrolling through my phone, reading thoughts that shook me faster than I expected. Yesterday, things were okay. I was a free bird. Today I sit at home in a wheelchair, feeling like everything is done. It feels heavy to wake up. Hard to speak, so I choose silence instead. Breathing feels difficult. Walking feels like I may fall. Slowly, quietly, I realized I wasn’t well and I needed help. Time kept running. I got stuck somewhere and ended up hurt. So I typed again, asking for help, asking for eight minutes. No one responded. Finally I wrote: “I need blood. I’m diagnosed with worries and too many thoughts.” I hope you will respond. I hope you will reach out. I hope you will rescue me. I hope you are there for my last eight minutes. - Vishwanath

Hello, where are you? I received a call. A bit confused, I woke up from bed and looked around. I could hear a siren, a beeping sound, and chaos all around. My heart felt heavy, its beats running faster. I shouted to ask, “Where am I?” Was it a hospital, a dream or caffeine? The world around me didn’t seem to mind. Tears ran down my face I saw myself alone In the heavy flow of people moving around. Again, a sound came from the phone “Are you okay?” I don’t know. Right now, I’m breathing slow… and slower. I asked for help to put on oxygen. I wished I could just unplug myself, To feel okay. Hello, where are you? A call I received, And now I’m here writing about What happened to me In my unconscious mind. I hope you are okay. Wherever you are! - Vishwanath

After two years, I’m back. Back at the hospital. They’ve shifted to SSB now, but really nothing’s changed. The infusion pump still hovers, making that same sound: pi pa po, pi pa po. Someone’s checking their weight on the new digital machine. Blood transfusion happening on one side, chemotherapy on the other. A separate room for bone marrow. A washroom for seat baths. It’s the same. I can still smell Marro, Targo, Pulfurgen I know the chemo drug names by heart. Mine was arsenic trioxide with ATRA. “Hope you brought your file,” “Did you do CBC?” the sister-in-charge asks. I just nod, trying to cover myself before walking in back into the hospital cage. Two months inside. And more than a hundred chemo rounds in a year. I pause. Check my fever. Wipe at the dried trace of a nosebleed. I try to hide the scars I had buried. I already knew I had relapsed. Dad was too tired to be back. Mom sat at home with no hope. I saw traffic in their heads. I saw rain without even going out. The doctor cam...

It began with a whisper, a fever’s first breath,   Then came the blood, an unsettling sign.   Leukemia, a harsh shadow in the dark,   Admitted at 139; the night was long and cold. DNS first, a needle’s bite,   Followed by platelets, pulfurgun’s slow drip.   On the third day, a shift to 149, Welcome to oncology. Arsenic, ATRA, Pipzo, marro, targo  Their line made, bone marrow’s promise, transfusions' hope.   Platelets and time, weaving one year   Into the fabric of waiting and doubt. Now, my Hemoglobin is 5, fever is 105, shortness of breath & blood from mouth  I have let go; the journey’s end is near.   Perhaps I missed the turn along the way. Finally, I have relapsed like rain. - Vishwanath

He brought me tea at 3:00 am. His eyes looked tired yet determined. I didn't ask how he managed, for fear that he would lie. Maybe he also didn't sleep; his mind was consumed with the clock. Maybe he was watching DNS counts, wondering if the air might not go. Maybe the doctor talked about blood transfusion, worried about its side effects. Maybe it's my last bone marrow, a hopeful, sweet end. Maybe it's my last day, as the story was supposed to end. Maybe it's my last chemo, the battle that I lost. I drank a sip of thoughts with tea. Maybe it's a code red, an alarm to close the chapter. Welcome back to oncology. Finally I have relapsed. - Vishwanath

Pi Pa Po … Pi Pa Po, The machine starts its quiet song. All Chemo's done, a sigh of relief, Heavy rains, My dad tells me to wait. I close my eyes, sense the drops, Imagining rain dances through the glass. In the rain, healing finds me, Washing away cancer that I hold. A voice interrupts my dream, Time for transfusion, a snap of reality. The rain returned as I relapsed  Pi Pa Po … Pi Pa Po Pi Pa Po … Pi Pa Po - Vishwanath

 They told me they shifted Shifted from word 149 to SSB Shifted from OPD 27 to SSB I paused to shift Memories Memories of 100 chemotherapy Memories of Changing jelko daily Memories of fear of death per hour I packed the beg very strongly Nothing changed as I reached Noise of class turned to hospital cry Death was inhuman as I saw A child with chemo port jelko smiled I unpacked my bag of strength Welcome to oncology  I hope it was not relapsed - Vishwanath 

 I met a child,  A child who told me a story, A story of his brother,  Who was far away, At home with his parents, He plays football & basketball, Sometimes he skips school for the mall, He started to tell me about that whole thing, I smiled with teary eyes, He told me not to cry, Thanos snapped the child's look to fade, Doctors came, Sister's run & run, He started breathing low, very very low, I tried to hug him & he said bye, A final bye with a smile. I met a child who died with me, A child in oncology. - Vishwanath

 मानो वक्त दौड़ सा गया चुटकी में दुनिया बदल गई, अभी तो मुहॅं में लोलीपॉप था लेकिन अभी मुहॅं पर मुछ आ गई। मानो वक्त इतना क्या बदला शांत नदी में बाढ़ आ गई, अभी तो मैं हरा वृक्ष था अभी सारी पत्तियां बिखर गई । मानो वक्त इतना क्या बदला स्कूल, कॉलेज , जवानी सब छूट गई, जो पासें हमने नहीं फेंके थे उसी पासों पर जिंदगी चली गई। मानो वक्त इतना क्या बदला अभी लड़खड़ाते हुए चलना सिखा था अभी भागदौड़ कर जान निकल गई , अब मानों पैर के नीचे अब की जमीन थी अभी तो मानो वह खिसक गई । मानो वक्त इतना क्या बदला सायकल से मोटरसायकल पर मोटरसायकल से फिर सायकिल पर जिंदगी आ गई, जिंदगी के भाग दौड़ में मानो जिंदगी ही साथ छोड़ गई । मानो वक्त इतना क्या बदला मेरे बोबडे मुॅंह पर ताला लग गया, मेरे कलम की ताकद जो थी वो नाव के समान नदी में बह गई । मानो वक्त इतना क्या बदला हाथी जैसी जिंदगी चीटी बन गई, और चिटीयों की तरह दौड़ते दौड़ते मानो जिंदगी से जिंदगी हार गई। मानो वक्त इतना क्या बदला जिंदगी ने जिंदगी से जिंदगी की बात कर गई, हम तो जीना चाहते थे लेकिन जिंदगी  ने हमसे जिंदगी छिन ली । - विश्वनाथ भाटीकर

Mail - Email च्या जमान्यात आज गावाकडून पत्र आलं WhatsApp घ्या खोट्या विश्वात कोणीतरी आपलं आलं भावनाशुन्य तुटलेल्या मनाला  त्याने एकत्रित जागं केलं जुन्या आठवणी घेऊन जणू Time machine आलं  डोळ्यात अश्रू आणत  तीचं पत्र सफल झालं भुकमारी स्थिती वाचून मन स्वतः वर थोडंसं हसलं कोविड मुळे झालेली परिस्थिती पाहून डोकं थोडं बधिर - बधिर झालं Mail - Email घ्या जमान्यात आज गावाकडून पत्र आलं आपलं पत्र असूनही नकळत ते परकं झालं (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर

ए तीचा लिंबू बघ ए तीच्या पपाया बघ  गर्दीत काही मित्र कुजबुजू लागले  सभ्यपणाचा ढोंग करणारे  काही मित्र गर्दीत तीच्या शरीराला नको - नको तीथे स्पर्श करु लागले  आवाज तिचा मोठा असुनही गर्दीत ती मुकी झाली मित्र - मैत्रिणी होत्या सोबत तरी गर्दीत ती एकटी झाली खिळतात पुरुषांच्या नजरा म्हणून दोन- तीन कपड्यांनी अंग तीने झाकले होते परत वार करण्याची होती तीच्यात ताकत पण गर्दीत ती पांघळी झाली माहीत नाही कुठून आली तीच्यात हिंमत त्याच्या कानफटीत तीने मारले होते गर्दीत ह्या पुरुषांच्या वासनेच्या सिंहीण, माता, देवी ती झाली होती  मी तीथेच उभा हे सगळे हतबल पाहत होतो तीनं आपलं धाडसी रुप दाखवलं होतं व  मी शेपूट गुंडाळलेलं मांजर झालो  होतो (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर

खूप पोटात दुखतयं गं आई  माझ्या बहिणीने आईला सांगितलं काय झालंय गं बहिणीला मी तीला विचारलं तीला आज कावळ्यानं शिवलं जवळ जाऊ नकोस ती उद्गारली आत्ता तर मी तीच्या जवळपास एकपण कावळा हींडू देत नाही मी असतानाही कसा शिवला कावळा  गुढ काही उलगडत नाही  कधीतरी मला पण शिवेल कावळा म्हणून मी आता अंगप्रदर्शन करत आहे फक्त पुरुषांनाच अंगप्रदर्शनाचा हक्क असतो का? साऱ्या जगाला प्रश्न विचारत आहे वासना पुरुषांच्या डोळ्यात असते की डोक्यात हेच मला समजत नाही लाज, शरम व अब्रू कुठे त्यांनी विकली उत्तर काही मिळत नाही (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

माझा आवडता लाल रंग त्या दिवसात मला आवडत नाही वेदना माझ्या त्या दिवसाच्या काही केल्या लपवत नाही बाईचा जन्म माझा म्हणून टोमणे मला सहन होत नाही शुध्द - अशुध्द अशी कशी मी झाले हे गणित मला उमजत नाही हात - पाय गळून पोट दुखणे हे अनेकदा सहन होत नाही मासिक पाळी प्रत्येक महिन्याला का येते या प्रश्नाचे उत्तर काही मिळत नाही गणेश चतुर्थीला आला नंबर तर मन कुठेच काही रमत नाही देवाने दिलेले हे वरदान त्या दिवसात काही पटत नाही बाळंपणीला होते स्तुती पण  मासिक पाळीचे दु:ख समजत नाही अंकुर हे माझ्या पोटातील बीजानं फुलतं हे काही केल्या लोकांना कळत नाही पॅडच्या जागी कधी कपड्याला लागलं तर Awkward feeling लपवत नाही मासिक पाळी विषयीची अशिक्षिकता अजून काही केल्या जात नाही सांगितले दुःख मी माझ्या भावाला म्हणून काय ते कमी होत नाही पाच दिवस मासिक पाळीचे कधी - कधी मला आवडत नाही (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

पांढरा कोर्ट  लाल - लाल ओठ सोनपरी माझ्या समोर आली I will check your pulse rate गालातल्या गालात हसत म्हणाली Hmm it's too fast ती उद्गारली तीला काय माहीत तीच्या स्पर्शाने  माझ्या हृदयाची रेल्वेच घसरली मी वेड्यापरी तीलाच न्याहाळत लागलो डॉक्टर पण इतकी Hot असू शकते  हे मला त्या दिवशी कळालं  Are you feeling ok ? तीने तंद्री तोडीत विचारले मी जरा बेशुद्धपणाची  नाटकं करू लागलो ती जराशी घाबरली  माझ्या शर्टाचे बटन उघडून  मला पुन्हा तपासू लागली  मनात माझ्या अनेक विचार येत होते काय तीची शरीर रचना करावा का थोडासा रोमान्स  असे अनेकदा वाटत होते मी तीला एकटक पाहतोय हे तीला कळालं  माझ्या कानफटीत लावून  तीने वासनेचं भुत उतरवलं GMC मधील ती  आता फक्त कवितेत राहीली त्या दिवसानंतर आजपर्यंत तीने माझ्याकडे पाठ फिरवली  GMC मधील ती  आता फक्त कवितेत राहीली (२)  कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

मराठी बोलणारी ती व कोंकणी बोलणारा मी युनिव्हर्सिटीच्या वर्गात भेटलो चंद्र तारे सगळे फिके मी अप्सरेच्या प्रेमात पडलो  तशी आमची मैत्री जुनी  त्याला नवीन अंकुर फुटलं स्वप्नात घेऊन तीला कुशीत आमचं प्रेम तीथेच कुठंतरी फुललं भाषा आपल्या वेगळ्या तरी हृदयाचं गणित तीने बिघडवलं नक्षेदार डोळ्यांच्या तीच्या हाकेने कोंकणी - मराठीचं मिलन घडवलं  मराठी बोलणारी ती व कोंकणी बोलणारा मी M.A पुर्ण करता एकामेकांच्या प्रेमात पडलो भाषा, जात, धर्म या पलीकडे प्रेम असतं हे आम्ही सगळ्या जगाला शिकवलं मराठी बोलणारी ती व कोंकणी बोलणारा मी एकामेकांच्या प्रेमात पडलो (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

हिंमत होत नाही माझी स्वतःला लटकवून घ्यायची  पुलावरून नदीत उडी टाकायची हाताची नस कापण्याची म्हणून केली नाही आत्महत्या भिती वाटते मला माझी मी गेल्यावर होणाऱ्या परीस्थितीची  आई- वडीलांच्या वाढत्या वयाची बहीणीच्या होऊ घातलेल्या लग्नाची म्हणून केली नाही आत्महत्या लाज वाटते मला माझी एवढ्या लवकर हार मानली त्याची चार दिवस दु:खाचे काढू शकलो नाही त्याची कष्ट करण्यास आळसपणा केला त्याची म्हणून केली नाही आत्महत्या शेतकरी राजा घामाने अन्न पिकवतो दिवा वाऱ्यात पण तेवत राहतो  गरीब कष्टाने परीस्थितीशी लढतो तीच ताकत माझ्यात पण येईल म्हणून केली नाही आत्महत्या होईल सगळं सारखं जाईल दुःखाचे क्षण  येईल सोनेरी दिवस हीच आशा मनात फुंकून  केली नाही आत्महत्या (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

आभाळदाटून पाऊस  अविरत पडू लागला मी मेल्यावर  ग्रह इतकी काय बदलली पुर आला पण जमीन कोरडीच राहीली मी मेल्यावर शरीर थंड पडेल हृदयाची टीक टीक बंद होईल कोणी अलाराम प्रमाणे हंबरडा फोडेन मी फक्त कान बंद करून झोपी जाईल मी मेल्यावर सुवासिक फुलांनी मला सजवले जाईल अत्तराचा सुगंध इतका होईल की  चितेची आग लगेच शमली जाईल मी मेल्यावर बाबा गेले आई गेली  मित्र सवंगडी सगळे गेले भुतांबरोबर मला एकटे सोडून साले गर्दीतले मुखवटेवाले गेले मी मेल्यावर  हाडांचे सांगाडे नदीवर गेले घेऊन अश्रूंच्या पोटली वाहून दिल्या त्या आठवणी  सुकलेल्या नदी तीरी मी मेल्यावर राहील्या फक्त आठवणी पुस्तकाच्या पानांप्रमाणे फाडल्या जातील मी असेन खूप दुर काही नक्षत्रामध्ये माझा शोध घेतील मी मेल्यावर स्मृती माझ्या पुसल्या जातील चार दिवस काय ते रडणे मग सगळे आपल्या कामात मिश्किल होतील मी मेल्यावर हो, मी मेल्यावर वरील सगळे काही घडून जाईल माझी ही अर्धवट कविता तेव्हा पुर्ण होईल मी मेल्यावर हो, मी मेल्यावर (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

मनातले मला आज, तुला सांगायचे होते. करतो मी तुझ्यावर प्रेम, हे गुपित आज उलगडायचे होते. पण तुला पाहताच सारे, देहभान मी हरपले होते. धुंदीत तुझ्या मी रात्रंदिवस, तुझेच स्वप्न पाहिले होते. मनातले मला आज, तुला सांगायचे होते. तुझ्या काळ्याशार नयनांमधून, मला माझे सावळे प्रतिबिंब पाहायचे होते. घेऊन तुला मिठीत, प्रेमाचे अंकुर फुलवायचे होते. ओल्या चिंब पावसात मला, तुझ्यासवे भिजायचे होते. टेकवून ओठांना ओठ त्या पावसात, रसगुल्याचे ओठ मला चाखायचे होते. मनातले मला आज, तुला सांगायचे होते. असतील अनेक पऱ्या तरी मला, त्या एकच परीला पटवायचे होते. परत एकदा त्या परीला, गुलाबी साडीमध्ये कुशीत माझ्या घ्यायचे होते. नाही मला फक्त शारिरीक आकर्षण, तिचे सर्व आरोप मला पुसायचे होते. खरं प्रेम करतोय मी तिच्यावर, हे मला आज उलगडायचे होते. मनातले मला आज, तुला सांगायचे होते.(२) कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर.

उमलत्या कळ्यांना आवरा  त्यांची नीट काऴजी घ्या त्यांचं रक्षण करा.. कारण वातावरण दुषित आहे, विषारी ‌आहे. नाही तर त्यांना फुलूच देऊ नका उगाच त्यांना दु:ख नको.. लवकर निर्णय घ्या... समाजात राक्षसांची फौज फिरत आहे त्यांची वाकडी नजर पडण्या आधिच काही तरी करा.. उमलत्या कळ्यांना आवरा.. समजा‌ आवरणं जमत नसेल तर राक्षसांना तोंड द्या.. उगाच मेणबत्ती फिरवली म्हणून तो‌ मरणार नाही.. हिंमत असेल तर जा त्याचा घात करा , अंत‌ करा तुमच्यातील देवीला जाग करा.. निर्णय तुमच्या हातात आहे.. विचार ‌करा... नाहीतर उमलत्या कळ्यांना आवरा.. कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर.

ढगांचेसुध्दा अश्रू दाटून आले, विजांचेही घोर युद्ध झाले, पिसाळलेला वारा जोर- जोराने वाहू लागला, आज स्मशानातली माझी प्रेतयात्रा पाहून, पाऊसपण उदास झाला. माझ्या तिरडीला सलामी देऊन, कळ्या नभातूनच नजरेआड झाला, माझ्या सरणाची आग शमताच, परत जोर- जोराने रडू लागला. (२) कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर.

Gorgeous! काय दिसते रे यार ती, सहज तोंडातून उद्गार आले. जेव्हा मी तिला सृजनोत्सव मध्ये, लाल गुलाबी साडीत पाहिले. त्या लाल गुलाबी साडीमध्ये ती, लाल - लाल टमाटर दिसत होती. स्वप्नात मला आपल्याकडे खेचून, हळूच एक मुका देत होती. अरे विश्वनाथ काय झालं तुला? अचानक तिने मला प्रश्न केला. मी निरुत्तर तिला पाहतच राहिलो, हे स्वप्न तर नाही ना? मी मलाच विचारत राहिलो. 'आज तू खूप गोड दिसतेस. पाहता क्षणापासून तू मला आवडतेस. मला वाटतं माझा तुझ्यावर crush आहे', मी घाबरत - घाबरत तिला सांगितले. तिने पण लाजून, थॅंक यू, तू पण हीरो दिसतोस असे प्रतीउत्तर सांगितले. तिच्या हीरो या complimentने, माझ्या हृदयाचे ठोकेच गडबडले. Love at first sight सुद्धा असतं, हे‌ मला त्या दिवशी ‌उमजले. (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

धीर - गंभीर मन माझे, चलबिचल होत आहे. सकारात्मक विचारांपेक्षा मनामध्ये, नकारात्मक विचार जास्त घुमत आहे. कसं आवरु ह्या वात्रट मनाला, डोकं सगळं बधीर होत आहे. वाढते कोरोना व्हायरसचे पेशंट बघून, हृदयाचे ठोके वर-खाली होत आहे. सरण पेटले आहे, मरण बोलवत आहे असे, नको नको ते विचार मनामध्ये येत आहे. चलबिचल मन‌ माझे‌ आता, माझ्या आवाक्याबाहेर जात आहे. मला तर‌ नाही ना होणार कोरोना? असा प्रश्न ते परत-परत विचारत आहे. पण परिस्थिती ही घाबरलेल्या मनाची, हळूहळू सुधारू लागली आहे. बरे होतात कोरोनाचे रूग्ण, अशी सकारात्मक बातमी जी आली आहे. पण सावरलेले मन‌ माझे आता, वेड्या मुलापरी‌ वागत आहे. कधी जाणार तू कोरोना? आता तरी जा ना तू प्लीज, अशी विनवणी तो‌ त्यालाच करत आहे. (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

मांडलाय बाजार भावनांचा, संवेदनाहीन मोबाईल नावाच्या मनामध्ये. हरवले खरे हास्य मी, खोट्या मोबाईलच्या कॅमेरामध्ये. मेंदू वजा डोकं झालंय माझं, अडकलंय मोबाईलच्या सीपीयूमध्ये. तुटली सगळी खरी नाती, फसलोय मोबाईलच्या खोट्या नात्यांमध्ये. मरून गेलं खरं प्रेम सारं, अपडेट झालंय ते ‌मोबाईलच्या स्टिकरमध्ये. भरकटलंय वेडं मन माझं, बधीर झालंय मोबाईलच्या व्हायरसमध्ये. पुसले गेले सगळे सुविचार, अश्लील मोबाईलच्या कुविचारांमध्ये. विसरून गेलोय सगळे फायदे त्याचे, कलियुगातील मोबाईलच्या राक्षसांमध्ये. फिकट झालंय पोषणयुक्त जेवण सुद्धा, पोट भरू लागलंय मोबाईलच्या विषांमध्ये. कुस्करून गेलंय जीवन सगळं, हॅंग झालंय ते मोबाईलच्या खोट्या विश्वामध्ये. मांडलाय बाजार भावनांचा, संवेदनाहीन मोबाईलच्या मनामध्ये. (२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

दिसताच क्षणी ती मला भावली होती, जणू काय आकाशातून अप्सराच, धरतीवर मला भेटायला आली होती. नुकतीच काय तर आमची दोस्ती झाली होती, तिच्या बरोबर बोलायची इच्छा मनात आली होती, पण साली बोबडीच तिच्या पुढ्यात बंद झाली होती. आज मात्र सगळे चित्रच बदलले होते, कधीही न बोलणाऱ्या गप्प- गप्प बसणाऱ्या माझ्या त्या अप्सरेने हळूच, मला हाका मारून बोलावले होते. तिच्या त्या हाकेने माझे‌ हृदयच पिघळले होते, तिच्या तोंडून माझेच नाव परत परत ऐकताना, कान पण सुन्न झाले होते. "ऑई विश्वनाथ! ऑई विश्वनाथ!" तिचे ते शब्द अजूनही, माझ्या कानात घुमत होते, घुमत - घुमत प्रेमाचे गीत वाजवत होते. आजच्या मराठी तासाला तिला खूश करण्यासाठी, मी माझ्या ‌काही कवितांचे‌ सादरीकरण केले‌ होते, कविता सादर करतांना तिला माझी राणी करण्याचे, आज मी स्वप्न पाहिले होते. आज मी स्वप्न पाहिले होते.             कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

मी म्हणालो शब्दांना तिला पण भेटून ये. तिचे चित्र माझ्या मनात व माझे तिच्या मनात हळूच कोरून घे. माझ्या मनातले तिला व तिच्या मनातले मला हळूच सांगून ये. माझा स्पर्श तिच्या गालांवर व तिचा स्पर्श माझ्या गालांवर हळूच करून ये. तिला माझ्या मिठीची ऊब व मला तिच्या मिठीची ऊब हळूच देऊन ये. तिला प्रत्येक क्षणाला माझी आठवण व मला प्रत्येक क्षणाला तिची आठवण हळूच करून दे. दगदगीच्या ह्या जीवनात काही, प्रेमाचे क्षण आम्हाला हळूच घालवू दे. मी म्हणालो शब्दांना तिला पण भेटून ये. कवितेत तरी तिला माझी प्रेयसी व्हायला व तिचा मी प्रियकर व्हायला हळूच एक कविता लिहून दे.(२)  कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

हरवलेत शब्द कुठेतरी, मला भेटत पण नाहीत. काळोखानंतर उगवणार सूर्य, याची शाश्वती मला दिसत नाही. एवढं काय म्हणून घडलं, मला काहीच उमजत नाही. करून मला पोरकं वांझ, कविता मला भेटायला येत नाही. डोकं झालय सगळं‌ सुन्न, एक शब्दसुद्धा सुचत नाही. प्रेम, समाज, निसर्ग विषयक शब्द काहीच बोलत नाही. कुठे हरवलय रे मी मित्रा तुला, माझ्या आतला कवी मला सापडत नाही. नाळ माझी आणि तुझी तुटली अशी, काही केल्या परत जोडत नाही. रडून- रडून पोखळ झालोय मी आतून, तरी दुःख‌ माझे त्याला समजत नाही. मरत नसतो कवी कुठलाच, हे‌ बोलसुद्धा कानाला समाधान देत नाही. आत्मा कसा माझा भरकटला असा, काही केल्या माझ्या आत तो येत नाही. आत्ता शेवटची एकच ईच्छा राहिली आहे, तिला पण हा दुरावा सहन होत नसेल. कदाचित हरवलेत जरी शब्द मी, ती मला असं एकटं सोडून जाणार नाही.(२) कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

रोज uniform मध्ये दिसणारी ती , आज वेगळीच दिसत होती, त्या गुलाबी साडीमध्ये, एक गुलाबी कळी भासत होती. फसवे तिचे ते नयन, मला आपल्याचकडे खेचत होते, मिठीत तिच्या सामावून , मला आपलाच ते करत होते. आज माझ्या चंद्राचं चांदणं , खऱ्या अर्थानं फुलून आलं होतं, संमेलनात का होईना तिचं तेज , माझ्यावरच पडत होतं. वाटत होतं शिक्षकांच्या नजरा चुकवून , जावून बसावं तिच्या जवळ, एक- दोन प्रेमाचे बोल , बोलावेत तिच्या बरोबर. संमेलनापेक्षा माझी ती, जास्त आकर्षक वाटत होती, संमेलन गेलं खड्यात, आपल्यावर कविता लिहायला, मला ती भाग पाडत होती. आज संमेलन खऱ्यानेच, खूप सुंदर झालं होतं, माझ्या गुलाबाने मला आपल्या, श्वासातून मोहीत केलं होतं. संमेलनात येण्याचा हाच तर, खरा फायदा झाला होता, तिला डोळे भरून न्याहळतांना, हृदय मात्र तिचेच चित्र, मनामध्ये कोरत होता. (२)                      कवि  - विश्वनाथ पै भाटीकर.

खोट्या भावना पाठवता - पाठवता, खऱ्या भावना विसरून गेलो, Social media काय आलं, जगणं सगळं बदलून गेलं. Forward message प्रमाणे, नाती सगळी Forward झाली, ओळखी- अनोळखी माणसे , नात्यांमध्ये upload झाली . नात्यामधल प्रेम पण, सगळं काही online भेटलं Offline आल्यावर मात्र, कोणीही आपलं नाही राहीलं. मरणाला पण आज माझ्या, Social mediaची जास्त आठवण आली, माझा photo केवळ status वर टाकून, भावना पण माणसांची update झाली. तिचं ते निरागस प्रेम पण, Social mediaमुळे upgrade झालं , Emojiच्या ह्या खोट्या विश्वात , खरं प्रेम तर बाजूलाच राहीलं. माणसांच्या गर्दीत पण, आज social media जास्त दिसत आहे, खरी माणुसकी तर कधीच मेली , माणूस फक्तं भावनाशून्य होत आहे. Social mediaच्या जाळ्यात अडकून, जगणं सगळं बदलत आहे. (२)                               कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर.

माहीत आहे मला, तू माझ्यावर रागावली आहेस, तरी तो राग दाखवण्यासाठी, म्हणून मला भेटायला ये. तुझ्या नयानातून मला स्वप्न रंगवायची आहे, तुझ्या नजरकैदेत मला कैदी व्हायचं आहे म्हणून मला भेटायला ये. अबोल असशील तू, मला तुला एकटक पाहायचं आहे, तुझ्या त्या भावनांना समजायचं आहे, म्हणून मला भेटायला ये. रसगुल्याचे ओठ तुझे, नाही चव त्याला साखरेची, मला अनुभवायची आहे ती चव, म्हणून मला भेटायला ये. तुझे ते लाजणे, लाजरीलाही लाजवेल असे, त्या लाजरीला मला स्पर्श करायचा आहे, म्हणून मला भेटायला ये. तुझ्या बरोबर ह्या पहिल्या, मृदगंध पावसात भिजायचे आहे, रुसलेल्या त्या पावसाला, माझ्या मिठीतून फुलवायचे आहे, म्हणून मला भेटायला ये. हे माझे प्रेमपत्र नाही, तर माझे हृदय समज, माझे हृदय तुझ्याकडे ठेवून, तुझे हृदय मला देण्यासाठी, म्हणून तरी मला भेटायला ये. भेटायला ये.            कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

घडळ्याळाचे काटे धावले, वाऱ्यासारखे दिवस पसरले, रात्रीचे दिवस झाले, दिवसाची रात्र झाली , बुलेट ट्रेन मध्ये, आपली लोकल गोंधळली, प्रेम तर त्यात चिरडून गेलं, दगदग ही एवढी काय वाढली, की जगणं सगळं हरवून गेलं.  जगणं सगळं हरवून गेलं.(२)                     कवि - विश्वनाथ पै भाटीकर.

1) डोळे मिटताच शांत झोप लागली, मरणाला स्पर्श करताच, तंद्री त्याची तुटली .. (२)  कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर. 2) आत्ताच गाढ झोपेतून उठलोय, थर - थर कापत घामाने चिंब भिजून , मरण म्हणजे काय ते समजून घेतलय, पण परत झोपून त्याच सरणावर, मरणाचा आनंद घेतोय... (२)  कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर. 3) निःशब्द डोळे माझे मलाच पाहत होते, आत्मा होऊन स्मशानाच्या गर्दीत, आज मी स्वतःलाच जाळले होते...(२) कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर. 4) श्वास जरी थांबला तरी, कार्य अजूनही जिवंत आहे. शरीर जरी मेलं तरी , आत्मा अजून कवितेमध्ये जिवंत आहे. कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर. 5) स्मशानातली हाडं मोजताना, आत्मा तिथेच घुटमळत आहे. मृत्यू म्हणजे काय असते, ह्याचाच शोध घेत आहे. कवि- विश्वनाथ पै भाटीकर. 6) स्मशानातली रात्र संपली तरी , काळोख मात्र तसाच आहे. सूर्यालाही ग्रहण लागले कारण आज मृत्यूची हार आहे. 7) माझ्या सरणाची आग ही अजूनही शमली नाही, काळोखात अजून दिवा त्याचा मालवला नाही. मरण तर त्याला पाहूनच भयभीत होत आहे, आत्मांना एकत्र करून माझ्या अंताची वाट तो पाहत आहे. कवि- विश्वना...